Vandaag is mijn nieuwe vrouwtje vertrokken voor vakantie. Vanuit Venlo een superknuf van mij. Lief vrouwtje, ik hoop dat je een héle fijne vakantie hebt. Mijn huidige blikopeners hebben de hele dag gewerkt, maar gelukkig was Chris de hele morgen bij ons.
Donderdag 06-11-08
Sieske heeft al een tijd een plekje boven haar oog, Snoebel een plekje op haar rechter oorschelp. Onze blikopener belt de dierenarts want bij Sieske zijn er nu véél méér plekjes. De dierenarts heeft het druk, maar na aandringen van het vrouwtje mogen ze morgen toch komen. Wat raar dat ze zich zo druk maken over die plekjes bij Sieske. Snoebel is veel erger, want ze zit de hele dag stilletjes te kijken en snauwt naar me als ik ook maar even bij haar in de buurt kom. Gelukkig wil Sieske altijd wel met me dollen. Als ik het te bont maak pakken de blikopeners het laserlampje. Dat vind zelfs die ouwe Funs leuk. Alleen Snoebel speelt niet mee.
Vrijdag 07-11-08
Vandaag zijn de blikopeners met Sieske en Snoebel bij de dierenarts geweest. Als ze terugkomen zijn ze errug verdrietig. Sieske en Snoebel hebben waarschijnlijk een schimmelinfectie. Dat schijnt bij katjes veel erger te zijn dan bij mensen. Er zit een grote kans in dat ik de drager ben. Ik was immers errug ziek toen ik kwam en weer ziek toen ik terugkwam van Katimo. Door 2 antibiotica kuren achter elkaar krijg je snel een schimmel. Wat nog véél erger is, Snoebel heeft mogelijk natte FIP. Als dat waar is gaat ze snel dood en kunnen ze niets meer voor haar doen. Iedereen is zo verdrietig, dat ik ze allemaal maar eens flink knuffel. Ik kan er immers niets aan doen dat ik zo ziek was dat ik schimmel kreeg. Gelukkig begrijpen de blikopeners het wel. Het grootste verdriet gaat om Snoebel en dat is al helemaal niet mijn schuld. Ik word uitgebreid geknuffeld.
Zaterdag 08-11-08
Mijn vriendinnetje Sieske ziet er gehavend uit. Haar mooie kopje zit vol plekjes. Bij nader onderzoek blijk ook ik hele kleine plekjes te hebben. De blikopeners behandelen iedereen, behalve Funs, met Imaverol. Verder poetsen zij het hele huis met bleekwater. Er mag geen bezoek komen en als zij op bezoek gaan moeten ze eerst douchen en schone kleren aan trekken. Gelukkig hebben ze boven nog een badkamer en slaapkamer waar wij nooit komen; daar worden de schone kleren opgeslagen. In de garage mag ik ook niet meer komen. Ook die is grondig schoongemaakt en daar staan de ‘schone schoenen en hangen de schone jassen’. Als zij schoon gedoucht en aangetrokken zijn, mogen we niet bij hen in de buurt komen, want dan worden ze besmettelijk voor andere mensen en dieren. Als ze weer thuis zijn worden we toch weer uitgebreid geknuffeld. Ze zijn vooral bezorgd en verdrietig om Snoebel.
Zondag 09-11-08
De blikopeners hebben de bovenverdieping nog goed onderhanden genomen. Nu hebben ze een dipje. Er mag geen bezoek komen. Ze gaan samen weg. Als ze weer thuis komen zijn ze weer een beetje vrolijker. Wij krijgen extra knuffels en lekkers. Sinds het schimmelnieuws mag er geen katje meer naar buiten. Funs zeurt wel eens, maar als er niemand reageert, gaat hij gewoon slapen. Sieske loopt soms als een echte griet te huilen. Ze wordt soms zo boos, dat ze gewoon op het bed plast en poept. Poeh, meiden, wat een watjes.
Woensdag 12-11-08
Toevallig ben ik net de laatste dagen aan het sproeien, dus het wordt echt tijd voor de ‘ballenbak’ zeggen mijn blikopeners. Ik zit nu ook in de kattenpubertijd en kan vooral Sieske wel eens behoorlijk plagen. Om 18.00 uur heb ik mijn laatste eten gehad. Snoebel en ik moeten morgen om 9.30 uur nuchter bij de dierenarts zijn. De blikopeners zijn heel erg bezorgd over Snoebel. Hopelijk valt het mee.
Donderdag 13-11-08
Vandaag is het zover. Snoebel en ik moeten naar de DA. We hebben vanaf gisteravond 18.00 uur niets meer te eten gehad. Dat vinden we niet leuk. Eenmaal in bed blijft Snoebel haar aantikken: Hééé vrouwtje, je bent wat vergeten, ik wil eten. Omdat Snoebel haar nagels niet kan intrekken, zit ze onder de kleine krasjes. Ik blijf onrustig over haar heen lopen. Uiteindelijk valt ze, pas laat, toch in slaap. Om 4 uur hebben Snoebel en ik haar met vereende krachten weer wakker gemaakt. Wij willen eten........... Ik word op den duur balorig en blijf Sieske plagen. Die luie meid wil slapen. Ze gromt en grauwt zo, dat de vrouwtjesblikopener om 5 uur is opgestaan. Wij blij, want als ze opstaan krijgen we eten. Mooi niet dus. Ik probeer met een dikke knuffelpartij haar over te halen. Knuffels krijg ik wel, maar geen eten. Dan Sieske maar plagen; Tjonge, jonge, wat heeft die een ochtendhumeur. Probeert de blikopener me af te leiden met het laserlampje; dat lukt maar even. Ik krijg een beetje een pestbui, want eten is mijn hobby. Waar is alles verstopt. Hallo, ik wil eten!!!!!! Samen met Sieske speur ik alle mogelijkheden na, maar we vinden niets. Dan ineens….:Hoe het haar wéér is gelukt, weet ik niet, maar plotseling zit ik weer in de transportmand en voor ik het weet in de auto. Snoebel in de andere transportmand. Bij de dierenarts gearriveerd moeten we meteen in een apart kamertje vanwege de schimmel ………………. En dan weet ik het niet meer, ik heb zo’n slaaaaaap.
In de transportmand voor de dierenarts
14.00 uur
Hoera; we hebben géén schimmel, maar misschien de een of andere mijt. Dat is makkelijk te behandelen. Met Snoebel is het niet zo goed. Zij heeft een breuk in het middenrif die zo groot is dat haar darmen in haar borstkas zitten en het hart en de longen bijna helemaal verdringen. Het wordt zo'n grote operatie, dat het niet hier kan, want ze moet aan de beademing. Dinsdag moet ze naar Wageningen en als het goed gaat hoeft ze er maar één nacht te slapen. Eigenlijk zou het vandaag al moeten, maar er is geen plaats. De blikopener komt ons weer halen, maar moet natuurlijk weer lang praten met de dokter. In de auto onderweg naar huis zit ik weer zielig te miauwen en is ze weer verbaasd over mijn hoge stemmetje. Eenmaal thuis blijkt dat ik de hele mand weer heb natgeplast. Het is zo’n grote plas dat ik tot mijn middel nat ben. Eenmaal thuis wordt ik duchtig schoongemaakt en afgedroogd, ik moet er een beetje van blozen. Terwijl de blikopener opruimt en Snoebel knuffelt neem ik mijn kans waar en eet eens flink van de brokken. Voorzichtig met eten, poeh wat een onzin. Had ze de brokken maar op moeten ruimen. Ik heb nergens last van en ren weer als vanouds door de kamer, plaag Sieske en Funs en bij het eten jat ik in een onbewaakt moment ook nog eens wat. Slapen vind ik nu niet nodig. De blikopeners zijn stomverbaasd. Ze snappen niet dat ik niet ziek, zwak en misselijk ben. Ik weet wel hoe dat komt, want ik ben Kruumel, de stoere Je Weet Wel Kater.
Vrijdag 14-11-08
Tegen Snoebel ben ik héél lief. We zijn immers samen naar de dierenarts geweest en dat schept een band. Ik loop geregeld naar haar toe en geef haar een kusje. Ik mag zelfs in haar buurt liggen.
Zaterdag 15-11-08
Het gaat heel slecht met Snoebel. De blikopeners bellen met de dierenarts, die besluit om een plek te zoeken om haar op zondag te opereren.Hopelijk vinden ze een plek waar Snoebel geopereerd kan worden. Ze is zó vreselijk benauwd. Ik knuffel iedereen en breng een beetje troost in bange dagen. Snoebel kan eens flink ontlasting maken en lijkt iets minder benauwd.
Arme benauwde Snoebel
Zondag 16-11-08
Iedereen is al héél vroeg wakker. Snoebel moet weer nuchter blijven, dus gaat ze even boven naar de speelkamer, zodat wij kunnen eten. De blikopeners zijn al vroeg gepoetst en gestreken, klaar voor vertrek voor de operatie van Snoebel. Om 10.00 uur belt dokter Hans met slecht nieuws. In Nederland is niemand bereid om op zondag een katje te opereren. Het nuchter zijn heeft wel wat verlichting voor Snoebel gebracht. Dokter Hans spreekt af, dat Snoebel tot dinsdag alleen met water verdunde katjesmelk mag drinken. Ze mag helemaal niets meer eten. De hele zondag blijft iedereen errug bezorgd om Snoebel. ‘s Avonds wordt er op het pleintje van de vrouwtjes blikopener een hulpactie ondernomen om Snoebel verlichting te geven. Zo probeert iedereen te helpen om de tijd tot dinsdag door te komen. Om precies 22.00 uur gaan veel mensen kracht en liefde zenden. De vrouwtjes blikopener heeft Snoebel verteld wat er gaat gebeuren. Zij blijft op de grond zitten bij de stoel waar Snoebel ligt en houdt haar zo vast dat Snoebel goed kan ademen. Op welke tijd het precies is weten we niet, maar ineens willen Funs, Sieske en ik héél dicht bij haar en Snoebel zijn. Omdat ik de ergste knuffelaar van allemaal ben, wil ik op de nek van het vrouwtje liggen; Funs en Sieske liggen tegen haar benen. Iedereen geniet en het is moeilijk om deze mooie ervaring te doorbreken. Om 22.30 uur denkt de baas dat het vrouwtje op de grond in slaap is gevallen. Omdat het zo’n uniek moment is en Snoebel het zomaar goed vindt dat ik tegen haar aanlig, maakt hij een foto. De betovering is meteen weg, maar de foto is een mooie herinnering aan een heel bijzonder moment.
Ik mag zomaar tegen Snoebel aanliggen terwijl het vrouwtje haar omarmt.
Ik lig boven op het vrouwtje die Snoebel omarmt
Maandag 17-11-08
Ik ben gewoon lief en soms wild met Sieske. Na ons nieuwe kuurtje ziet Sieske er weer goed uit, beter dan ik.
Misschien komt het omdat zij zwart is en ik wit. Haar plekken zijn veel groter dan die van mij. Snoebel maakt het redelijk, ondanks het feit dat zij alleen verdunde katjesmelk krijgt en niets te eten.
Dinsdag 18-11-08
De blikopeners zij al héél vroeg op, want vandaag wordt Snoebel in Wageningen geopereerd. Als Snoebel in de transportmand zit, krijgen wij te eten. We hebben al een paar dagen ‘honger’ moeten lijden om haar. Normaal staan hier altijd brokjes klaar, maar sinds enkele dagen niet. Snoebel mag immers niets eten. De baasjes zijn om ongeveer 10.00 uur weer thuis. Wij worden extra verwend, omdat ook wij het de afgelopen dagen een beetje moeilijk hebben gehad. De baas gaat werken, het vrouwtje hoeft vanmiddag pas. Zij heeft de vorige week extra uren gewerkt met het oog op de operatie van Snoebel. Om 11.30 uur wordt er vanuit Wageningen gebeld. Snoebel heeft de operatie goed doorstaan. Haar linker long ontplooit zich echter niet goed en al haar organen die in de buik horen zaten in haar borstkast. Zij blijft nog even aan de beademing, maar als alles goed gaat mag zij vanmiddag weer proberen om zelf te ademen en morgen naar huis. Geen nieuws is goed nieuws vandaag.
Woensdag 19-11-08
De blikopeners moeten werken vandaag. Om 09.30 uur wordt er vanuit Wageningen dat het goed gaat met Snoebel. Zij mag vandaag naar huis. Na hun werk rijden zij onmiddellijk naar Wageningen om haar op te halen. Omdat het zo’n grote operatie was, moet zij in de bench. Snoebel lijkt het niet zo erg te vinden. De blikopeners vinden het veel erger. Zij staan in de nacht geregeld op om te kijken hoe het met haar is.
Snoebel in de bench en ik houdt haar gezelschap
Donderdag 20-11-08
Snoebel heeft een goede nacht gehad. De blikopeners wat minder. De baas vertrekt vroeg want hij is bezig voor zijn Master opleiding. Het vrouwtje kan de morgen thuis werken. Om 13.00 uur moet zij ook vertrekken. Omdat zij pas om 20.00 uur weer thuis is komt haar vriendin Chris om op ons te letten. Dat vinden wij niet erg, want wij houden veel van Chris. In de morgen als het vrouwtje nog thuis is mag Snoebel uit de bench. Zij lijkt te weten dat ze één week niet mag klimmen en springen en gaat rustig uit het raam kijken. Ik ben al snel bij haar want wij horen vreemde geluiden; de schaapjes zijn er weer en dat vinden we leuk. Snoebel en ik zijn inmiddels dikke maatjes en ik mag bij haar zitten en met haar knuffelen. Samen kijken we nieuwsgierig naar buiten.
Snoebel en ik voor het raam.
Dit zien wij. De foto is een beetje vaag omdat hij door het raam is genomen.
Voor het vrouwtje naar het werk vertrekt, krijgt Snoebel haar pijnstiller en ligt na een kwartiertje weer slapend in de bench.
Zaterdag 22-11 Ons afscheid van Kruumel vandaag
Het wordt zo moeilijk. Ik heb steeds geprobeerd er niet aan te denken, maar ergens in je hoofd blijft het knagen. Vandaag is het dan zo ver. Lieve, aanhankelijke, kroelerige, nieuwsgierige, vaak wilde en ondeugende Kruumel wordt vandaag opgehaald. Wat zullen we hem gaan missen. Zelfs Snoebel, die sinds ze benauwder was, hem niet in de buurt wilde hebben. Sinds de energiecirkel van afgelopen zaterdag, is zij zelfs lief tegen hem en hij komt haar geregeld een kusje geven. Wat iets meer dan een week geleden nog ondenkbaar was, gebeurt nu. Kruumel mag zij aan zij bij haar zitten en zelfs slapen. Moeilijk te fotograferen, want bij alles wat ik doe, komt hij nieuwsgierig kijken. Het lieve kereltje heeft juist de afgelopen moeilijke weken door zijn streken, maar ook door zijn knuffels vaak een lach op ons gezicht getoverd. Carel’s lekkere warme winterdas. Dikke tranen nu, want straks wil ik flink zijn. Kruumel rent als vanouds rond, spelend en plagend met Sieske, samen met haar op strooptocht om nog een extra lekker hapje te vinden en zich nog van niets bewust.
Samen aan het eten met Funske, Sieske en Snoebel. Wat zullen we hem missen.
30-11-08 Terugblik
Kruumel is verhuisd. Ik heb het er moeilijk mee gehad en nog steeds. Het lieve kereltje heeft ruim 10 weken door zijn streken, maar ook door zijn knuffels vaak een lach op ons gezicht getoverd. Sieske heeft gouden tijden beleefd: een kameraadje om de boel een flink op stelten te zetten. Samen met Sieske door het huis rennen, soms een tik van Funs en Snoebel krijgen omdat ze hun rust verstoorden.
Kruumel wit, met hier en daar een bijna onzichtbaar zwart haartje: Sieske zwart met hier en daar een bijna onzichtbaar wit haartje. Beiden dol op aandacht, dus ook op bezoek. Iedereen roept: ‘Zo’n mooi koppeltje, die haal je toch niet uit elkaar’. Beiden hebben ze altijd een goed humeur en houden van spelen, knuffelen en spinnen. Beiden kwebbelen ze veel: Sieske op z’n kats, Kruumel heeft een grappig knorrig taaltje. De verleiding is groot om Kruumel hier te houden. Het kan echter niet, want we willen vaker kittens opvangen en we hebben de ruimte nodig. Bovendien gaat Kruumel naar een gouden mandje. Dikke tranen nu, want straks wil ik flink zijn. Kruumel rent als vanouds rond, zich nog van niets bewust. De tijd gaat veel te snel vandaag. Als de auto voor ons huis stopt open ik met het hart in de keel de deur. Daar is Kruumelke’s nieuwe vrouwtje. Als ze binnen is wordt ze meteen door Kruumel begroet. Ik zie de ‘klik’. Kruumel is niet bij haar weg te slaan. Helaas kan ze niet lang blijven, want er wordt zwaar weer verwacht. Ze zijn al snel op weg met de belofte van mails en foto’s. Drie uur zijn ze onderweg in de zware sneeuwstorm. Vandaag is Kruumel precies één week bij zijn nieuwe vrouwtje en zijn nieuwe katten vriendjes.
Kruumel met zijn nieuwe vriendjes
Ik heb al verschillende mails en foto’s gehad, zoals beloofd. Het gaat goed. Kruumel heet nu Skip. In mijn hart blijft hij toch ‘ons Kruumelke’, het zieke, vieze en vol vlooien maar opgebloeid tot een prachtig wit kitten. Nu een prachtige jonge ‘Je Weet Wel Kater’. Lieve Kruumel, je hebt je plaatsje in ons hart veroverd. Daar zul je altijd blijven. Ondanks een stiekem traantje af en toe, zijn we toch blij dat je nu Skip bent met een gouden mandje. Heel veel liefs van je vriendjes Sieske, Snoebel en Funs.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten